۵۸۱۰ – چاکر

اعراب شاکر گویند. معجم الوسیط آن را معرب جاکر می‌داند. مینو‌رسکی به قطع آن را ترکی شمرده است (به چه دلیل؟) در فرهنگ معین در برابر علامت اختصاری ترکی علامت استفهام نهاده است. باری چاکر یعنی خادم و اجیر. منابع ذیل حکایت از قدمت استعمال آن در زبان فارسی دارد و ترکی بودن آن را بعید می‌نماید:

منابع: شاهنامه 387/40. دیوان ارزقی 6/9-10 و 24/17. داستان‌های بیدپای 48/6 و 79/6 و 83/18. تاریخ بیهقی 1/64/15 و 184/6. دیوان سنائی ۲۴۱. حدیقه‌الحقیقه 646/10. دیوان جمال عبدالرازق 83/9. فرهنگ ایران زمین 4/49. دیوان معزی 158/15. دیوان سلمان ساوجی ۲۴۸. یادداشت‌های قزوینی 10/296. فرهنگ واژه‌های فارسی در زبان عربی ۳۹۱