(مدنی) سقف بر دو دیوار یا دو بنا یا دو سوی معبر عام یا اختصاصی. لغت معرب است. دو «ساباط» (دو شهر) شناخته شده است:
۱) در اسروشنه نزدیک زادگاه افشین.
۲) نزدیک تیسفون که نام آن بلاشاباد (= ولاشگرد) بوده است. شاید جزء اخیر بلاشاباد به صورت ساباط در زبان عرب درآمده است. عمار ساباطی راوی حدیث از این شهر است.
منابع: نولدکه، تاریخ ایرانیان و عربها 2۳۷. نهایه ابن اثیر ۲/۳۳۴. کریستنسن، ایران در زمان ساسانیان ۴۱۱. یادداشتهای قزوینی ۱۰/۲۷۷. نزهه القلوب 33. ترمینولوژی حقوق. فرهنگ ایران زمین 13/290