(بدی بر وزن بدیع) یعنی چاههایی که در عصر اسلامی حفر شده است و مالک آنها مجهول نیست. حریم آن در مادة ۱۳۷ ق.م. ذکر شده است. در نهایه گفته شده که حریم آن ۲۵ ذراع است. اگر کسی در آن چاه بیفتد مالک چاه مسئول ضرر او است و ضمانات اجراء کیفری هم متوجه او است.
منابع: نهایة ابن اثیر ۱/۱۰۴. مجمع البحرین، لغت بدا