آنکه الزامات شرع را در عمل، مباح شمرد خواه عقیده به اباحه هم داشته باشد خواه نه. در صوفیه اباحتی فراوان بودهاند خاصه صنف قلندران. تمایل اشراف به تصوف، در باطن، تمایل به اباحه است. مختار غزنوی گوید:
نهاد پای من اندر کنار خویش و بدست چنان مغمزکی خوش بکرد صوفی وار
که چون اباحتیانش کشیدم اندر بر شده ز مذهب المنع کفر برخوردار
(اسپاهی)
منابع: دیوان مختاری 72. فرهنگ ایران زمین 3/325-326