(امور حسبی) انسانی است که به علت کبر سن و یا مرض و غیره از اداره تمام یا بعض امور خود یا مولیعلیه خود درمانده باشد. حاکم به او ضم امین میکند، مانند ضم امین به وصی عاجز.
منابع: جواهر ۴/۶۹۳/۲۶. دانشنامه حقوقی ۱/۷۸۹. وصیت 3۶۲. حدائق ۴/۵۶۹؛ منهاج الهدایه ۳۱۳؛ جامع المقاصد ۱/۶۶۳؛ مناهج ص 3۳۴؛ تحریر علامه ۱/۳۰۳. ریاض ۲/۵۷. کفایه الاخیار ۱/1۴۹؛ احکام اهل الذمه ص ۴۸؛ ابن نجیم، الاشباه و النظائر، ص ۲۹۵.