او ریاست عالیه غلامان سرایی (دربار) را داشت و به این اعتبار، حاجب بزرگ خوانده میشد زیرا آن غلامان (خدمه) هم در شغل حاجب بزرگ، اعوان او بودند و به کار حاجبی اشتغال داشتند زیر نظر حاجب بزرگ. سنائی در کارنامه بلخ گوید:
خاصه حاجب بزرگ جودپذیر
سوی شه بنده سوی خلق امیر
در معنی ضبط نشده است؛ در لغتنامه نتوانسته است تعریف بدهد و فقط به ذکر منابع بسنده کرده است.
منابع: فرهنگ ایرانزمین ۳/3۱۴–3۱۵. لغتنامه دهخدا.