(= چاشنگیر = پذشخور) رک. جاشنگیر. در عالم آرای عباسی (ص 79- 270- 273) و در تاریخ اکراد (2/214) آمده است. تا زمان صفویه این سمت دولتی برقرار بود. نظامی گوید:
کهای جامگی خوار تدبیر من
ز جام سخن چاشنی گیر من
بدست چاشنیگیری چو مهتاب
فرستادش ز شربتهای جلاب
منابع: شاهنامه 51/2. خسرو و شیرین نظامی 304/11. دیوان عراقی ۷۱. دیوان خاقانی ۷۰