(= تأخیر بیان از وقت حاجت) وقت حاجت یعنی وقت گفتن نه سکوت اختیار کردن. چنانکه سعدی گفته است:
دو چیز طیرة عقل است: دم فرو بستن
بوقت گفتن و گفتن بوقت خاموشی
سکوت در وقت گفتار عقلا ناپسند است پس باید سکوت مقنن را در مقام بیان مطلب معین، حمل بر معنی کرد و در تفسیر قانون، آن معنی قابل استخراج است. قاعده (لاینسب لساکت قول) در اینجا رعایت نمیشود.
منابع: ترمینولوژی حقوق. نفائس الفنون ۱/۴۳۷