در لغت به معنی روا بودن، اذن، اعلان، اظهار است. مباح و حلال مترادفاند. در اصطلاحات فقه و حقوق عبارت است از نبودن منع قانونی یا مالکی، در صورت دادن کاری. مالک که اذن میدهد همسایه از ملک او گذر کند منع قانونی را برداشته است.
الزامات قانونی (= امرها و نهیها) وارد بر آزادی اراده (= اباحه عقلی) میشوند پس اباحه، اصل است و الزامات قانون استثناء بر این اصل است. نتیجه این میشود که اگر الزام صریح در موردی وجود نداشته باشد آزادی اراده حاکم است. اباحه حاجت به تصریح شارع و قانونگذار ندارد. نظر اخباریون که بر خلاف است اساس ندارد. مناط آیه 36 سوره احزاب.
منابع: مکتبهای حقوقی در حقوق اسلام 65-66. سیوطی، اعجاز القرآن 3/41