(= ائمه ضلال) در تاریخ سیاسی اسلام متصدیان امور کشور که قدرت را از راه مغالبه به جنگ آورده باشند (ر.ک. مغالبه)، یعنی به قهر و غلبه مستولی بر امور مردم شده باشند. آنان را به نام طاغوت، امام ظلم، امام کفر، سلطان جائر، سلطان جابر هم خواندهاند. منشأ این اصطلاحات قدیمی است و از عهد بنیامیه و بنیعباس آمده است.
منبع: جواهر ۴/۶۷/۱۳