یعنی رؤساء مذاهب چهارگانه اهل سنت که عبارتند از ابوحنیفه، مالک، شافعی، احمد بن حنبل. به هر یک از این چهار اسم بنگرد. تقیالدین سبکی میگوید بنظر دیگر صاحبان نظر در فقه، هم میتوان عمل کرد، ولی برای افتاء و صدور احکام در دعاوی و امور حسبی باید منحصراً به نظر ائمه اربعه عمل کرد. سخنی است محافظهکارانه. از قرن چهارم هجری که دولت عباسی مصمم شد که باب اجتهاد را ببندد عنوان ائمه اربعه شایع شد.
منابع: حقوق اسلام ۷۷–۱۲۹. رد المحتار ۱/۶۶، ۴/۴۹۵ و ۷/۸۲. منایع الفصل ۱۰۸. ابن حجر، الفتاوی الکبری ۲/۲۱۲. اعلام الموقعین ۴/۳۰۰–۳۳۲. آمدی، الاحکام، اول ۲۲۵. سیوطی، الحاوی ۱/۲۱۳.