(لغت چینی) نام پول کاغذی بود که نخست در قرن نهم میلادی در چین رواج یافت. پس مغولان اقتباس کردند؛ در زمان گیخاتو (سال ۶۹۳ هـ) در تبریز رواج داده شد ولی با مقاومت مردم برافتاد. چاو چینی کاغذی بود که تمغا (= مهر شاه) بر آن نقش کرده بودند و به جای درم و دینار استعمال میشد؛ نقد آن بالش بود که در خزانه نگاهداری میشد. اسکناس فرانسه که در زمان انقلاب کبیر فرانسه رواج داده شد وضعی شبیه اسکناس گیخاتو را یافت. چاو گیخاتو را هرکس برنمیداشت کیفر میدید و اغلب مردم برای خلاصی از آن، جلای وطن کردند. اما لغت چاپ از چهاپ هندی است.
منابع: مجله یادگار، سال ۵، شماره ۱-۲، ص 68-71-72-77. فرهنگ اصطلاحات دیوانی دوران مغول ۶۵-۱۱۵. براون، از سعدی تا جامی 39. اشپولر، تاریخ مغول در ایران 93. تاریخ ایران، ترجمه کشاورز ۳۵۷. مجله کاوه، سال ۱۳3۹ هـ، شماره 5 ص ۱۰. هرمزدنامه ۲3۸.