(= شادزوان) چند معنی دارد:
۱) فرش یا چادری که آویخته باشند.
۲) صمغی که در بیخ برخی درختان جمع شود مانند نارگیل، فارسی آن سیاهدروان است.
۳) بند قیصر (= سدّ شوشتر) که شاپور به دست اسیران رومی ساخت به درازای ششصد گام و از عجایب جهان بود.
۴) قسمت پی دیوار بنا (یا خانه یا سدّ) که خارج از مقر دیوار و بیرون زمین است؛ شادزوان کعبه (در باب حج) مشمول همین معنی است که مربوط است به تاریخ تجدید بنای کعبه به دست قریش که از عرض دیوار کعبه کاسته و ناگزیر مقداری در خارج مقر دیوار باقی ماند. در عرف بنایان شادزوان برای محکم کردن دیوار از رمیدن و انحراف در برابر حرکات زمین و زلزله است. در طواف حج باید شاذروان را هم در محدوده طواف قرار دهند. این لغت در مجمعالبحرین نیست. (فرهنگنامه حج)
منابع: دیوان عمعق بخاری 194/5. تاریخ بیهقی 515/14. فرهنگ ایران زمین ۸/. تاریخ جهانگشا 2/ید/222. دیوان عنصری . دیوان مختاری ۲۷۰. دیوان ناصر خسرو ۳۳۸. خسرو و شیرین نظامی 8/14 و ص ۱۹۱. منطقالطیر 51/5. دیوان خاقانی ۳۵۹. دیوان خواجو 606-646. کاروند کسروی 249. یادداشتهای قزوینی 5/181. نولدکه، تاریخ ایرانیان و عربها در زمان ساسانیان . نهایه ابن اثیر 1/250